Bilindiği gibi Osmanlı döneminde “Azınlık” yerine “Ekalliyet”, “Çoğunluk” yerine de “Ekseriyet” kavramı kullanılırdı. Osmanlı yönetimi altındaki halk din farkına göre sınıflandırılır, Müslüman olan ve Gayri Müslim olan diye iki ana

1999’a kadar, göbek kaşınarak, kahkaha atarak; “Yakın, yıkın, öldürün”. 1999’da yakalandığında helikopterde; “Benim anam da Türk. Devletin hizmetindeyim”. 1999’dan hemen sonra; “Barış ve kardeşlik”.

DTP içerisindeki bazı milletvekilleri ile ilgili olarak, “Güvercinler”, “Şahinler” benzetmesi yapılmıştı. Ahmet Türk, Sırrı Sakık ve Aysel Tuğluk gibi, diğerlerine oranla daha ılımlı olanlarına/görünenlerine “Güvercin”, Emine.

Oyun Bir, Perde 1: 1950′li yıllardan 1982 yılının sonuna kadar malum şer güçler, Türkiye’de Sağ-Sol kıyım veya savaşım politikasını sürdürse de, bu savaşımın, doğu blokunun çözülmesi, Soğuk Savaşı’n bitmesiyle sürdürülebilir kırdırma ve kıyım politikası olmadığını görünce politika değiştirdi ve 1983 ten sonra SAĞ-SOL savaşım yerine ETNİK kökenli bir savaşımın ön plana çıkarılmasını

Tonlarca vuruşlar yapıldı tuşlara, günlerce, aylarca konuşuldu açılım en yoğun bir şekilde. Herkes eteğindeki taşları döktü. Niyetlerini ortaya koydu. En kötüsü de cin şişeden çıktı, son otuz yılı aşkın Türkiye’nin mide bulantısı olan çapulcular devletin en üst noktalarının ağzına diline,

Tesis ettiğiniz hukukun arzuladığı adalet, herkes için olmalı. Koyduğunuz hukuk ve projeleriniz adaletin tesisi için değilse, çözümleriniz pansuman değeri bile taşımaz. Bu ülke uzun süre ‘Kürt sorunu var mı yok mu?’yu tartıştı. Kimileri ‘Kürt sorunu yok, Güneydoğu sorunu var’ dediler. Kimileri ise buna itiraz etti ve aksini söyledi. Çeyrek asrı, isim koymak için harcadık.

“Dalalet ve gaflet” diyorum. “Hıyanet” demiyorum. Zira hıyanet demeye dilim varmıyor. AKP ve onun hükümetinin ve beyin takımının, Türkiye’ yi bölücü ve Kürtçü unsurlar karşısında getirdiği noktada,  akıl izan sahibi,

Türkiye’nin beyaz Türklerinin yıllardır devam eden bir korkusu var: Şeriat. Türkiye’ye şeriatı getirmek isteyenlerin yarattığı ve yaşattığı varsayılan bir korku. Bu korkuyu bertaraf etmek için türlü türlü yöntemlere başvuruyorlar.

Kelimenin ilk kullanımlarına baktığımızda sadece genel ve bölgesel konsilleri birbirinden ayırmak için kullanılan bir terim olduğunu görürüz. Kilise babaları döneminde Hıristiyan ve Hıristiyan olmayan ayrımına vurgu yapılırken

Önce atasözleri, vecize vb. lerini sıralamak istiyorum. Bunların her biri aslında birer yazı başlıkları. “Kanunlar örümcek ağı gibidir, güçlüler deler geçer, güçsüzler takılı kalır.” Adalet, benim hakkımı savunuyorsa cici, hukuk, bana çalışırsa ideal, özgürlük benim sesimi duyuruyorsa kutsal,