Kadir gecesinden bir gün önceydi. Aşağıdan zile bastılar. “Kim o” dememe kalmadan başka birisi kapıyı açmış, kaşla göz arasında Ramazan davulcusu, boynunda asılı davulu ve elinde tokmağı ile kapıya gelmişti bile. “Ama biz hiç davul sesi duymadık ki” dedim, sitemkâr bir ifade ile. “Abla, rahatsız olan varmış” eli ile işaret edip “şu köşeye kadar valla her gece çaldık.” dedi. Tüm çocukluğumun ve ilk gençlik yıllarımın Ramazan ayı davulcuları birilerini rahatsız edecek, bu benim ve benim gibi yetişen insanların anlamakta zorluk çekeceği bir hadise. Anlamakta zorluk çektiğim bir başka hadise de ezan. Ezanı anlamakta zorluk çekmemin nedeni Arapça oluşu değil elbet. Bu bahsi anlatmadan evvel, Okumaya devam et →